 |
||
Chairil Anwar , Aku - Ik |
||
 |
||
Dichter : Chairil Anwar , Indonesië, 1922-1949Gedicht : Aku - IkLocatie :
Kernstraat 17a (zijgevel), LeidenSinds : 17 augustus 1995 (nummer 31)Let op : Er is bij het gedicht ook een Engelse vertaling door James Brockway aangebracht. |
||
 Aku Kalau sampai waktuku 'Ku mau tak seorang 'kan merayu Tidak juga kau Tak perlu sedu sedan itu Aku ini binatang jalang Dari kumpulannya terbuang Biar peluru menembus kulitku Aku tetap meradang menerjang Luka dan bisa kubawa berlari Berlari Hingga hilang pedih peri Dan aku akan lebih tidak perduli Aku mau hidup seribu tahun lagi (oleh Chairil Anwar, Maret 1943) |
 I If my time should come I'd like no one to entice me Not even you No need for those sobs and cries I am but a wild animal Cut from its kind Though bullets should pierce my skin I shall still strike and march forth Wounds and poison shall I take aflee Aflee 'Til the pain and pang should dissapear And I should care even less I want to live for another thousand years (vert. Urip Hudiono) |
 Ik Als mijn tijd gekomen is wil ik van niemand rouw Ook niet van jou Niks geen gesnik en gesnotter Ik ben een eenling geworden Uitgestoten uit de horde Laat kogels mijn huid doorboren Ik blijf tekeergaan en schoppen Wonden en gif voer ik mee op mijn vlucht Vlucht Tot de schrijnende pijn zal verdwijnen En ik zal er nog minder om geven Ik wil nog duizend jaar leven (vert.A. Teeuw |
 |
||
Uitgezocht door:
Bij de voltooiïng kon je het muurgedicht al vanaf de Burggravenlaan zien, maar inmiddels is het tussenliggende stuk grond volgezet met een drietal appartementsgebouwen. De foto toont de huidige situatie. Het I.I.C. is ook verantwoordelijk voor de keuze van het muurgedicht serat Kalatidha - Een duistere tijd van Ranggawarsita. |
||
|
|
||
| Links : | ||
|
|
||
het Instituut Indonesische Cursussen (I.I.C.), Rapenburg 8, Leiden, ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van de Indonesische onafhankelijkheid op 17 augustus 1995. Het gedicht is in het Maleis geschreven in maart 1943 als aanklacht tegen de toenmalige Japanse overheersing van Indonesië. Maar het kan indirect ook gelezen worden als een manifest van verzet tegen elke bezetter. Dus ook tegen de voormalige koloniale overheersing van Indonesië door Nederland. In de vormgeving van het muurgedicht vallen de bamboestaven op, die door de tekst schemeren als tralies. Het oorspronkelijke hek was aan de bovenkant zelfs afgezet met prikkeldraad, waardoor de associatie met oorlog, gevangenschap en kampen verder versterkt werd (zie ook het artikel van K. Zijlmans: "De stad als gedicht" in het "Leids Jaarboekje 1996", bladzijde 29).