Terug Home Opvolgend muurgedicht
Bookmark and Share

Chr. J. van Geel , Bewogen

Chr. J. van Geel, Bewogen


Dichter: Chr. J. van Geel, Nederland, 1917 - 1974
Gedicht: Bewogen
Locatie: Hogewoerd 77, Leiden (Galerie Sidac)
Sinds: 1997 (nummer 54)

Nederlands
Bewogen

Ik heb een schilderij gezien
waarin een vis zwom
heen en weer.


Op


De signatuur bestaat uit het logo van Sidac-studio.

De signatuur bestaat uit het logo van Sidac-studio.

Uitgezocht door

Piet Franzen en Coby van Roijen van Sidac Studio. Dit is een expositieruimte waar hedendaagse actuele kunst wordt tentoongesteld. De dichter Chr. van Geel is één van hun favorieten. Het gedicht moest wel kort zijn om te passen op de gevel boven de Galerie. Het uitgekozen gedicht is niet alleen kort, maar gaat ook over beeldende kunst.

Als signatuur hebben ze gekozen voor hun logo. Het beeldt de naam SIDAC uit: het golfje (S) en het streepje (I) zijn liggend weergegeven, met het driehoekje als dakje.


Op


Sidac, pionier in galerieland

'We zitten hier niet voor het geld'

Sidac, dat is een galerie aan de Hogewoerd die dit jaar zijn tienjarig jubileum viert. En de afkorting staat voor Stichting Informatieverstrekkende Dienstverlenend Actie Centrum. Da's zo op het eerste gezicht een wel heel aparte naam voor een galerie. Maar wel een naam die vreemd genoeg de lading voor een behoorlijk deel dekt. Associaties als alternatief en tegendraads die menigeen zal hebben, bij het horen van de naam, zijn in de tien jaar dat de galerie bestaat bijna altijd van toepassing geweest op het tentoongestelde.

Voor een goed begrip van het ontstaan van de naam moeten we nog even terug naar het eind van de jaren zestig, begin jaren zeventig, toen actievoeren voor menigeen de normaalste zaak ter wereld was. Zo ook voor Piet Franzen. "Ik deed zo'n beetje overal aan mee. Actie voerde ik tegen van alles, als er maar sprake was van onrecht. Kijk, ik had een hele grote kist, met een raam erin en een deur. Wie actie wilde voeren en gebruik wilde maken van die kist, die kon hem huren. Dat was dus het begin van Sidac. Met een landbouwtrekkertje bracht ik dat ding naar de plek waar een of andere manifestatie was. Hoe ze die kist wilden gebruiken? Dat konden ze zelf bepalen. Hij had bijvoorbeeld een stevige bovenkant. Daar kon een band op spelen."

Om een lang verhaal kort te maken: de naam is gebleven en zijn filosofie ook. Samen met zijn partner, Coby van Roijen, drijft Franzen de galerie Met het hart van een actievoerder. Al tien jaar lang dus. "Wij zijn een idealistische galerie, we zitten hier niet om geld te verdienen. Sidac was en is nog steeds een stichting. Als er geld wordt verdiend dan gaat dat naar ideële doelen. Hier aan de Hogewoerd hebben we honderdtwintig vierkante meter. Vijftig voor mijn eigen atelier en zeventig voor de expositieruimte. Als we echt geld zouden willen verdienen zou ik de grootste ruimte natuurlijk gewoon als winkelruimte kunnen verhuren. Levert honderden euro's per maand op. Nu kost het ons in de regel geld."

"Dat is jammer, maar meer ook niet. Wij zijn er voor de promotie van kunstenaars. Met name kunstenaars uit de regio. Die kunnen hier lekker exposeren. Ik denk dat we in die tien jaar zo'n negentig procent van de Leidse kunstenaars hebben gehad. Vooral die regionale functie vind ik zo leuk."

En geregeld op een aparte, niet alledaagse manier, geheel in de geest van de jaren zeventig. "Ik had bijvoorbeeld een aardige formule waarbij ik een Leidse kunstenaar uitnodigde om te exposeren. Hij mocht zelf ook een aantal gastkunstenaars uitnodigen. Helemaal zijn keuze En zijn verantwoordelijkheid. Zo was het voor mij ook elke keer weer een verrassing. Kijk, zoiets vind ik prima, ik ga uit van de eigen verantwoordelijkheid van elk individu."

Verder waren er geregeld de zogenoemde weekendtentoonstellingen. Waarbij de galerie gewoonweg werd verhuurd aan een of meerdere kunstenaars. "Dan waren ze voor even helemaal eigen baas. Mochten ze zelf weten wat ze hier deden." En dan waren er nog de zomerprojecten. Die draaiden om een thema, zoals 'Tube Rood', waarbij kunstenaars een werk dienden te maken met slechts één tube rode verf. "Daar deden heel veel kunstenaars aan mee", zegt Van Roijen. "Die projecten werden goed ontvangen. Net als al de tentoonstellingen die we hier hebben gehad." Hoe dan ook, op die manier is Sidac altijd al in Leiden een beetje een vreemde eend in de bijt geweest, een pionier. En zoals het een pionier betaamt, blijft Franzen altijd zoeken naar iets oorspronkelijks. "Ik wil eigenlijk af van steeds maar weer die schilderijtjes aan de wand. Die hangen er dan een paar weken en worden weer weggehaald. Dat kan spannender en leuker. Ik zou het aardig vinden als kunstenaars hier installaties zouden maken."

"Of hun voorstudies hier zouden exposeren. Ik hou ontzettend van voorstudies, van het voorproduct. Schetsen van hoe iets zou moeten worden. Daarin zit spontaniteit Of het nou om een voorstudie voor een vliegtuig gaat, of voor een koffiepot We hebben het al eens gedaan, zouden het graag op grotere schaal willen, maar het kost zoveel moeite om zoiets op poten te zetten." "Veel kunstenaars willen niet", verduidelijkt Van Roijen. "Die vinden voorstudies niet hun sterkste product" Heel anders is dat met de zogenoemde Mail Art, waar op dit moment een tentoonstelling van plaatsvindt in Sidac, in het kader van het tienjarig bestaan. Kunstenaars van over de hele wereld stuurden per brief een zelfgemaakt kunstwerkje aan de hand van het thema 'Living', variërend van tekstfragmenten, gedetailleerde tekeningen en enveloppen, tot kaarten, zelfgemaakte postzegels, stempels en objecten. "Een unicum", zegt Franzen. "In Nederland heb je niet veel van dit soort tentoonstellingen."

Dat is nou precies Sidac.

(Herman Joustra in het Leidsch Dagblad van maandag 2 augustus 2004)


Op


Street Fable

De groep Street Fable heeft muziek en visuals gemaakt bij ongeveer 100 muurgedichten. Hun vertolking van 'Bewogen' gaat zo:


Op


Links    :

Op Terug Home Opvolgend muurgedicht