Terug Home Opvolgend muurgedicht
Bookmark and Share

Ingrid Jonker, Die Kind

Ingrid Jonker, Die Kind
Dichter: Ingrid Jonker, Zuid Afrika, 1933 - 1965
Gedicht: Die kind wat dood geskiet is deur soldate by Nyanga
Locatie: Trix Terwindtstraat 4 - 6, Leiden (filiaal openbare bibliotheek Stevenshof)
Sinds: 1998 (nummer 63)

Afrikaans
Die kind wat dood geskiet is deur soldate by Nyanga

Die kind is nie dood nie
die kind lig sy vuiste teen sy moeder
wat Afrika skreeu    skreeu die geur
van vryheid en heide
in die lokasies van die omsingelde hart
 
Die kind lig sy vuiste teen sy vader
in die optog van die generasies
wat Afrika skreeu    skreeu die geur
van geregtigheid en bloed
in die strate van sy gewapende trots 

Die kind is nie dood nie
nòg by Langa nòg by Nyanga
nòg by Orlando nòg by Sharpville
nòg by die polisiestasie in Philippi
waar hy lê met 'n koeël deur sy kop
 
Die kind is die skaduwee van die soldate
op wag met gewere sarasene en knuppels
die kind is teenwoordig by alle vergaderings en wetgewings 
die kind loer deur die vensters van huise en in die harte
van moeders
die kind wat net wou speel in die son by Nyanga is orals
die kind wat 'n man geword het trek deur die ganse Afrika
die kind wat 'n reus geword het reis deur die hele wêreld
 
Sonder 'n pas 

Maart 1960

Nederlands
Het kind dat doodgeschoten is door soldaten bij Nyanga

Het kind is niet dood
het kind heft zijn vuist naar zijn moeder
die Afrika schreeuwt   de geur schreeuwt
van vrijheid en heide
in de townships van het omsingelde hart

het kind heft zijn vuist naar zijn vader
in de optocht van de generaties
die Afrika schreeuwen    de geur schreeuwen
van gerechtigheid en bloed
in de straten van zijn gewapende trots

Het kind is niet dood
noch bij Langa noch bij Nyanga
noch bij Orlando noch bij Sharpville
noch bij het politiebureau van Philippi
waar het ligt met een kogel door zijn hoofd

Het kind is de schaduw van de soldaten
op wacht met geweren pantserwagens en knuppels
het kind is aanwezig bij alle vergaderingen en wetgevingen
het kind loert door de vensters van huizen en in de harten
van moeders
het kind dat alleen maar wilde spelen in de zon bij Nyanga is overal
het kind dat een man is geworden trekt door heel Afrika
het kind dat een reus is geworden trekt door de gehele wereld

Zonder pas

(Uit 'Ik herhaal je', de mooiste gedichten van Ingrid Jonker en hun vertaling door Gerrit Komrij, met een biografie door Henk van Woerden; uitgeverij Podium, 2000 - inmiddels 11e druk)


Op

Engels
The child who was shot dead by soldiers at Nyanga

The child is not dead
The child lifts his fists against his mother
Who shouts Afrika ! shouts the breath
Of freedom and the veld
In the locations of the cordoned heart

The child lifts his fists against his father
in the march of the generations
who shouts Afrika ! shout the breath
of righteousness and blood
in the streets of his embattled pride

The child is not dead
not at Langa nor at Nyanga
not at Orlando nor at Sharpeville
nor at the police station at Philippi
where he lies with a bullet through his brain

The child is the dark shadow of the soldiers
on guard with rifles Saracens and batons
the child is present at all assemblies and law-givings
the child peers through the windows of houses and into the hearts
of mothers
this child who just wanted to play in the sun at Nyanga is everywhere
the child grown to a man treks through all Africa
the child grown into a giant journeys through the whole world

Without a pass 

(Uit: The South African Family Encyclopaedia, written and compiled by Peter Joyce; Struik Publishers 1989. Selected Poems, Ingrid Jonker; Jonathan Cape 1968.)

Duits
Das Kind das erschossen wurde von Soldaten in Nyanga

Das Kind ist nicht tot, nein
Das Kind hebt die Fäuste gegen deine Mutter
Die Afrika schreit, schreit der Geruch
Von Freiheit und Heide
In den Ghettos des umzingelten Herzens

Das Kind hebt die Fäusste gegen seinen Vater
In dem Zug der Generationen
Der Afrika schreit, schreit der Geruch
Von Gerechtigkeit und Blut
In den Straßen seines bewaffneten Stolzes

Das Kind ist nicht tot, nein
Weder in Langa noch in Nyanga
Noch in Orlando noch in Sharpeville
Noch auf der Polizeistation in Philippi
Wo es liegt mit einer Kugel durch den Kopf

Das ist der Schatten der Soldaten
Auf Wache mit Gewehren Sarazenenpanzern und Knüppeln
Das Kind ist da in allen Versammlungen und beim Beschluß über Gesetze
Das Kind schaut durch die Fenster der Häuser und in die Herzen der Mütter

Das Kind das jetzt in der Sonne bei Nyanga spielt ist überall
Das Kind das zum Mensch geworden ist zieht durch ganz Afrika
Das Kind das zum Riesen geworden ist reist durch die ganze Welt

Ohne Pass.



Op

Korreltjie niks is my dood

Aangrijpend en indrukwekkend. Dat zijn kwalificaties die gebruikt kunnen worden bij het leven en werk van de jonggestorven Zuid-Afrikaanse dichteres Ingrid Jonker (1933-1965). De aandacht voor haar poëzie en persoonlijkheid is sterk bevorderd door president Nelson Mandela die haar gedicht 'die Kind' uitvoerig citeerde in zijn eerste toespraak tot het Zuid-Afrikaanse parlement in 1994. Vele sporen van haar korte maar tragische leven zijn terug te vinden in haar gedichten, zoals in Korreltjie sand.

Ingrid Jonker met dochtertje Simone (foto van internet).

Ingrid Jonker met dochtertje Simone (foto van internet).

Korreltjie korreltjie sand 
klippie gerol in my hand 
klippie gesteek in my sak 
word korreltjie klein en plat 
 
Sonnetjie groot in die blou 
ek maak net 'n ogie van jou 
blink in my korreltjie klippie 
dit is genoeg vir die rukkie 
Kindjie wat skreeu uit die skoot 
niks in die wêreld is groot 
stilletjies lag nou en praat 
stilte in Doodloopstraat 
 
Wêreldjie rond en aardblou 
korreltjie maak ek van jou 
huisie met deur en twee skrefies 
tuintjie met blou madeliefies 
 
Pyltjie geveer in verskiet 
liefde verklein in die niet 
Timmerman bou aan 'n kis 
Ek maak my gereed vir die Niks 
 
Korreltjie klein is my woord 
korreltjie niks is my dood

'Ik kan niet meer. Ik kan niet beter'; een notitie gekrabbeld op het binnenblad van een tijdschrift. Het zijn haar laatste. In de vroege morgen van 19 juli 1965 spoelde haar lichaam aan op het met zeewier omzoomde strandje bij Drieankerbaai, een baai bij Kaapstad. Ze is 31 jaar en laat een dochtertje achter en een klein oeuvre van aangrijpende gedichten. Het is 1965. In Zuid Afrika de donkerste tijd van apartheid onder het regime van Verwoerd.

Tijdens haar korte leven was Ingrid Jonker al een gewaardeerd schrijfster onder alle taal- en bevolkingsgroepen in haar verscheurde vaderland - een unicum in de Afrikaanse letteren. Maar haar werk is vrijwel vergeten tot op 25 mei 1994, president Nelson Mandela de allereerste zitting van het eerste democratisch gekozen parlement van Zuid Afrika opende met haar gedicht 'Die Kind'. Het is een gedicht dat ze schreef naar aanleiding van de dood van een baby, neergeschoten in de armen van zijn moeder ten tijde van de demonstraties bij Sharpeville in 1960. Mandela noemde haar: "both an African and an Afrikaner…", een mooier compliment kan een blanke in Zuid Afrika niet krijgen. Ingrid Jonkers werk kreeg opeens aandacht en daarmee ook haar tragische leven. Ze groeide uit tot een cultfiguur. De Marilyn Monroe van de Zuid Afrikaanse literatuur.

Ingrid Jonker is in Nederland ten onrechte onbekend gebleven. Maar door de uitgave van Ik herhaal je (220 pagina's, vertaling Gerrit Komrij, nawoord Henk van Woerden, ISBN 90 5759 083 2)en door de bewogen documentaire Korreltjie niks is my dood van Saskia van Schaik (VPRO 2001) is daar gelukkig verandering in gekomen.

Ik herhaal je bevat haar mooiste gedichten. Ze werden uit haar Versamelde Werke gekozen door Gerrit Komrij. Behalve zijn meesterlijke vertaling, bevat deze uitgave de Zuid-Afrikaanse originelen. Aan deze tweetalige gedichtenbundel werd toegevoegd een uitvoerige biografische schets door Henk van Woerden, die ook verantwoordelijk is voor het scenario van de VPRO-documentaire. Hij verhaalt over haar prille jeugd aan de kust, de afwijzing door haar vader, haar gepassioneerde verhouding met de schrijver Andre Brink, haar wanhoop over de politieke omstandigheden en haar zelfgekozen dood.

Al in haar eerste gedicht, Ontvluchting, beschrijft ze hoe haar lichaam aanspoelt in 'het wier en gras' aan de kust. Op 19 juli 1965 kwam die voorspelling uit.

(Tekst gecombineerd uit diverse vindplaatsen op het internet)


Op

YouTube - Die kind wat doodgeskiet is deur soldate by Nyanga


Het gedicht van Ingrid Jonker op muziek gezet en uitgevoerd door singer/songwriter Peter de Jonge.


Op

YouTube -  trailer Black Butterflies


31 maart 2011 in de bioscoop - Black Butterflies - met Carice van Houten en Rutger Hauer - www.blackbutterflies.nl

Black Butterflies gaat over het leven van de jonge Zuid-Afrikaanse kunstenares Ingrid Jonker (Carice van Houten), een gevoelige en rebelse geest die haar vrije ideeën over kunst, liefde en politiek met een kleine groep gelijkgestemde schrijvers en kunstenaars in Zuid-Afrika deelde, de Sestigers. Tegen de achtergrond van verzet tegen de censuur van de Nasionale Party, leeft Ingrid Jonker haar jonge leven tot het uiterste en wordt haar werk steeds bekender en meer gewaardeerd. Met haar vader Abraham Jonker (Rutger Hauer), een rechtse minister voor de Nasionale Party tijdens het Apartheidsregime, heeft ze een moeizame relatie. Ook Ingrid's grote liefde, de schrijver Jack Cope (Liam Cunningham), lijkt haar niet het geluk en de gemoedsrust te kunnen geven waar ze naar op zoek is...


Op

Links    :

Op Terug Home Opvolgend muurgedicht